تفلسفهای من!!!
تازگی ها به خاطر این که یه ارتباطی با دنیای مجازی پیدا کردم بدجوری تفلسفم گل کرده! : صبر کنین : نمی خوام بگم بی دین شدم یا بی خیال خدا تقیدات دینیم رو کنار گذاشتم و تصمیم گرفتم «آپ تو دیت» بشم و از حالت املی دربیام و ضرورتهای دنیای مدرن رو بناچار بپذیرم بلکه دارم فکر می کنم که دنیای مجازی به شکل وحشتناکی به دنیای ما آدما نزدیکه. یعنی همونطوری که دنیای مجازی به نسبت ما مجازیه دنیای ما هم نسبت به دنیای خدا مجازیه. این یعنی همونطوری که در لحظاتی که ما داریم با رایانه کار می کنیم احساس درونیمون بهمون می گه که همه این شکل ها و شکلکها و فیلمها و خلاصه دیتاها فقط یه دیتا هستند و واقعیت خارجی ندارند نسبت ما با خدا هم همینطوریه. انگار دنیا یه سخت افزاره که ما وارد اون می شیم یه مدتی با قواعد دنیای مجازی زندگی می کنیم و بعد وقتی دیگه کهنه می شیم و ورژنهای جدیدی از ما میان ما کم کم دیلیت می شیم با این تفاوت که دیلیتهای رایانه می تونن واقعی باشن ولی ما هیچوقت واقعا دیلیت نمی شیم . این معنیش این نیست که همه چی الکیه. اتفاقا ما همه ارتباطاتتمون رو از طریق همین دنیای مجازی برقرار می کنیم. حرفهامون رو همینجا با هم می زنیم اندیشه ها مون رو بدون اینکه کسی بشناسدمون همینطوری به هم انتقال می دیم. این هم یه واقعیته که هرکسی بخواد انسان امروز رو بشناسه باید دنیای مجازی رو خوب بشناسه . توی این فضا شاید بشه گفت که دین سیستم عامل این فضاست که باید همیشه آخرین نسخه رو داشته باشی والا عقب مونده به حساب میای.
فقط یه سوال مهم می مونه . این درسته که دنیای مجازی رایانه به هر حال نشانه هایی از انسان که خالقشه داره و به هر حال قواعد دنیای مجازی برآمده از اندیشه انسانیه ولی اونچیزی که مسلمه اینه که انسان آرزوهای همیشگیش رو تو فضای مجازی دوباره می سازه. فضای مجازی به آدم اجازه می ده که ذهنیتش رو تجسم بده و این دقثیقا به این معنیه که توی دنیای مجازی هر اتفاقی می تونه بیفته حتی اگر این اتفاق واقعا تناقض باشه. یعنی چون دنیای رایانه مجازیه رفتارهاش هم مجازیه و رفتاری توش اتفاق میفته که با قواعد دنیای مجازی قابل درک باشه حالا واقعیت هرچی هست مهم نیست. این یعنی این خالق دنیای مجازیه که قواعد دنیای مجازی رو می سازه خودش از این قواعد بیرونه حتی اگر به هر حال مخلوق یه نشونه هایی از خالق داشته باشه. این خیلی مهمه که خالق دنیا خودش درگیر قواعد دنیایی که ساخته نباشه. شاید به همین خاطر هم هیچوقت دیتاها نمی تونن خالقشون رو بشناسن. می تونن همدیگه رو بشناسن می تونن بفهمن که دنیاشون مجازیه می تونن درک کنن که خودشون نمی تونن خودشون رو بسازن ولی نمی تونن بفهمن که خالقشون چه جور موجودیه. دیتاها می چرخن و فضای مجازی رو می سازن خالق دنیاشون هم برای هر دوره ای یه سیستم عامل تعریف می کنه تا فضای مجازی به هم نریزه اما خودش توی بازی نیست. شاید این حرفا خنده دار باشه و شاید هم به نظر برسه من به شکل عجیبی شیفته دنیای مجازی شدم و دارم شطحیات می نویسم. ولی این رو بدونین که عرفای اسلامی مکتب اشعری ها در کلام اسلامی و بعضی روشنفکرهای امروزی مثه دکتر سروش بدون این که به رایانه فکر کنن همین نظر رو دارن . خدایی که انسان رو خلق کرده قابل شناخت نیست و خودش از قواعد بازی دنیای مجازی انسان ها بیرونه پس سیستم عاملهاش واقعیت ندارن هرچند که به دنیای مجازی نظم می دن و اجازه می دن که دیتاها کارشون رو درست انجام بدن. نسل گذشته دیلیت می شه و نسل جدید میاد و نیاز به سیستم عامل متناسب داره. فقط یه تفاوت کوچولو بین عرفا و اشعری ها وجود داره. بعضی عرفا می گن انسان می تونه پاش رو از دنیای مجازی بیرون بذاره و اونوقت دیگه نیاز به دین نداره ولی اشعری ها می گن ماهیت مجازی انسن هیچ وقت عوض نمی شه پس بدون این که پای خدا وسط بیاد انسان هرجوری که خدا بخواد زندگی می کنه!!!!! ولی یادمون باشه که خدا نه مسلمونه نه یهودیه و نه مسیحی. خدا فقط خداست و دنیای خداست که حقیقت داره و دنیای مجازی انسان ها با همه لوازمش هیچ حقیقتی نداره. نظر شما چیه؟!به هر حال وقتی یه فلسفه خونده شیفته هسه مدیر یه سایت بشه بهتر از این هم نمی شه!!!!!
